Inulina (łac. Inula − oman, rodzaj roślin, u których stwierdzono ją po raz pierwszy) to polisacharyd, cząsteczka zbudowana z wielu monocukrów. Inulina tworzy materiał zapasowy gromadzony w bulwach, kłączach, dolnych częściach łodyg i liściach takich roślin, jak: łopian większy, cykoria podróżnik, karczoch hiszpański, dalia, słonecznik bulwiasty, oman wielki, mniszek lekarski, cebula zwyczajna i czosnek pospolity. Zastosowanie tej substancji wynika z jej właściwości i jest bardzo wszechstronne: od medycyny, farmacji, dietetyki aż po kosmetologię.

U człowieka pod wpływem działania enzymu inulinazy bądź kwasów, jej cząsteczka przechodzi w cukier o nazwie fruktoza. Jedyne miejsce, gdzie następuje jej rozkład, to jelito grube, w którym ten proces staje się udziałem działania takich bakterii jak Bifidobacterium czy też Lactobacillus, a więc strategicznych dla ludzkiego organizmu, bo oddziałujących na naszą odporność.

Na skutek rozkładu cząsteczki inuliny powstają również reszty kwasów tłuszczowych, które tworzą osłonę jelita grubego oraz kwas mlekowy, który ogranicza populację bakterii gnilnych i drożdżaków. Inulina to typowy prebiotyk, tzn. substancja, która nie zawiera żadnych mikroorganizmów, a jedynie stymuluje rozwój pozytywnych bakterii. Należy pamiętać że, jakość flory bakteryjnej zależy od równowagi pomiędzy różnymi gatunkami. Jeśli zostanie ona zaburzona np. przez antybiotykoterapię, bakterie chorobotwórcze zajmują miejsce zdrowych i wtedy rozwija się zakażenie.

W medycynie, farmacji i… przemyśle spożywczym

Zastosowanie inuliny w medycynie polega na uświadomieniu sobie faktu, że takie bakterie, jak Lactobacillus czy Bifidobacterium mają wpływ na naszą odporność, gdyż hamują  procesy gnilne patogennych mikroorganizmów, takich jak Clostridium perfringens, Escherichia coli Salmonella, Schigella czy Listeria. Pod wpływem fizjologicznego wzrostu flory jelita dochodzi do tłumienia na wpół patogennych mikroorganizmów.